آیا «خرید در مقابل ساخت» همچنان سوال مناسبی برای بیمه‌گران است؟

تاریخ: 09 دی 1402
شناسه: 709

وقتی شرکت‌های بیمه ابزارهای جدید فناورانه را مورد بررسی قرار می‌دهند، معمولاً یک سؤال مطرح می‌شود: خرید یا ساخت؟ آیا فعالیت داخلی سودمندتر است یا همکاری با یک شریک؟ این در حالی‌ست که امروزه پاسخ به چنین سؤالی ظریف‌تر شده است به دلیل اینکه حتی گفتن «خرید در مقابل ساخت» یک دوگانگی کاذب ایجاد می‌کند. به جای اینکه به انتخاب‌های دوگانه فکر کنند، بیمه‌گران باید یک سوال دیگر از خود بپرسند: چه داخلی چه خارجی یا ترکیبی از هر دو، چگونه می‌توانند بیشترین ارزش را از فناوری کسب کنند؟

جذابیتها و محدودیت‌های «ساخت»

از سوی بیمه‌گران دلایل زیادی برای تردید در شراکت با یک اینشورتک وجود دارد زیرا افزودن شخص ثالث به سازمان همیشه نیازمند مدیریت تغییرات جدید است. اگر این امر به درستی مدیریت نشود به شکست و ناکارآمدی منجر می‌شود، برعکس آن چیزی که بیمه‌گران به دنبال آن هستند. از این منظر و با توجه به اینکه بیمه‌گران در حال حاضر چه میزان اطلاعات در دسترس دارند ممکن است فعالیت درون‌سازمانی و خودکفایی منطقی‌تر به نظر برسد.

اما اگر بیمه‌گران در مورد انتخاب گزینه «ساخت» بی‌نقص مصمم هستند، باید از همه‌ی این موارد آگاه باشند. نگاه کردن به داده‌های خام یک چیز است و تبدیل آن به ابزارهای کاربردی کاملاً چیز دیگری است. درک کامل مزایای یک راه‌حل فناورانه شامل چندین مرحله است:

  • منبع‌یابی داده: امروزه بیمه‌گرها به حجم بی‌سابقه‌ای از داده‌ها دسترسی دارند. اما کمیت بالا همیشه به معنای کیفیت بالا نیست (بیش از ۷۵ درصد از مدیران بیمه مشکلاتی در پاک‌سازی داده‌ها قبل از آنالیز گزارش دارند). بیمه‌گران باید هنگام یافتن منابع داده‌ها از جمله تصاویر، سوابق مجوزها و آگاهی از مخاطرات دقیق باشند، در غیر این صورت در بلندمدت تصمیم‌های زیان‌باری خواهند گرفت.
  • بهبودبخشی با هوش مصنوعی: حتی اگر بیمه‌گر داده‌هایی با بالاترین کیفیت در جهان را تهیه کرده باشد، این تنها مرحله اول به شمار می‌آید. قدرت واقعی در استفاده از هوش مصنوعی، برای تبدیل داده‌های دارایی به امتیازات ریسک و سایر آنالیزهای پیش‌بینی‌کننده است که به‌طور تصاعدی موجب پیشرفت فناوری خواهد شد.
  • دسترس‌پذیری فناوری: با اولویت دادن به تجربه کاربر، متخصصان بیمه می‌توانند به طور موثرتری از بینش‌های ارائه شده توسط ابزارها و فرآیندها استفاده کنند و این امر منجر به بهبود کارایی و تصمیم‌گیری بهتر نیز می‌شود. در نهایت، می‌توان گفت موفقیت فناوری در صنعت بیمه نه تنها به کیفیت بینش‌ها بلکه به قابلیت استفاده و دسترسی آن‌ها برای متخصصانی (بیمه‌گرانی که از فرآیندهای خودکار بهره می‌گیرند، ارزیابان خسارت و سایر متخصصان) که به آن‌ها متکی هستند نیز بستگی دارد.

با بررسی موارد بالا، حال قابل درک است که چرا بیمه‌گران نسبت به «ساخت» بیشتر وسوسه می‌شوند. آن‌ها معتقدند این امر کنترل بیشتری بر فرآیند‌ها ایجاد می‌کند و در عین حال انرژی صرف شده برای مدیریت تغییرات را به حداقل می‌رساند. اما از سوی دیگر، ساخت یک راه‌حل فناورانه کار بزرگی است. بنابراین غیرمنطقی است که از یک شرکت بیمه انتظار داشته باشیم، اگر بخواهد ارزش‌های سازمانی‌اش را به حداکثر برساند باید این کار را به تنهایی انجام دهد. از این رو مزیت کار با یک شریک منجر به توسعه تخصصی این ابزارها خواهد شد و بیمه‌گر نیز بر وظایف اصلی کسب‌وکار خود تمرکز بیشتری خواهد داشت. اینشورتک‌ها زمان، منابع و تخصص ویژه‌ای در اختیار دارند تا آنچه را که بیمه‌گران نمی توانند، بسازند. حال سوالی که مطرح می‌شود، این است: آیا بیمه‌گران می‌توانند با شرکای اینشورتکی همکاری کنند و راه‌حل‌های سودمند خود را نیز حفظ کنند؟

مراحل همکاری

پاسخ مثبت است، اما تنها در صورتی که ارتباط به‌طور اساسی تغییر کند. اینشورتک‌ها باید بیشتر شبیه شرکا و کمتر مانند فروشندگان عمل کنند. از دیرباز، بسیاری از این شرکت‌ها برای شفاف‌سازی و توضیح ابزارهای خود کار چندانی انجام نداده‌اند و فضای نسبتاً نامطمئنی ایجاد کرده‌اند. برای به دست آوردن مجدد اعتماد، اینشورتک‌ها باید سطح استانداردهای خود را بالاتر ببرند. آن‌ها باید در مورد محدودیت‌های فناوری خود آگاه باشند؛ همچنین باید خود را با نیازهای اختصاصی بیمه‌گران سازگار نمایند. از طریق تأکید بیشتر بر شفافیت و همکاری، اینشورتک‌ها به شرکای بسیار جذاب‌تری برای بیمه‌گرها تبدیل خواهند شد.

در نهایت، بیمه‌گرها ممکن است به این نتیجه برسند که بهترین راه‌حل نه خرید و نه ساخت، بلکه ترکیبی از هر دو است. به این معنی که داده‌های بیمه‌نامه خود را با مدل‌های هوش مصنوعی شخص ثالث ترکیب می‌کنند تا قابلیت‌های ارزیابی ریسک خود را افزایش دهند و تصمیمات آگاهانه‌تری در فرآیند صدور بیمه‌نامه اتخاذ کنند. از سوی دیگر، با تقویت مدل‌های خود با داده‌های شریک، بیمه‌گران می‌توانند از تخصص خارجی استفاده کنند، پایگاه دانش خود را گسترش دهند و پیچیدگی قابلیت‌های تحلیلی خود را نیز افزایش دهند. هنگامی که اعتماد بین بیمه‌گر و اینشورتک برقرار شود، دیگر نیازی به انتخاب سختگیرانه میان «خرید یا ساخت» نیست. در عوض، هر دو شرکت می‌توانند از تخصص خود برای ایجاد بهترین تجربه بیمه‌ای استفاده کنند.

 

چگونه یک شریک اینشورتکی را ارزیابی کنیم؟

برای ساختن آینده‌ای روشن، ارزیابی جدی شرکای بالقوه برای بیمه‌گران ضروری است. این فرآیند ارزیابی باید دقیق و کامل باشد تا مشخص شود آیا اینشورتک‌ها مناسب همکاری هستند یا خیر. یک چک‌لیست خوب ممکن است چیزی شبیه به این باشد:

  • ممیزی فناوری: بیمه‌گران به ابزارهایی نیاز دارند که شفاف و قابل توضیح باشد، نه اینکه نحوه‌ی عملکردشان مانند جعبه‌های سیاه پنهان باشد. این امر به ویژه در خصوص هوش مصنوعی مهم است، زیرا مدل‌های جانبدارانه بر نتایج نهایی تأثیر می‌گذارند. این امر بیمه‌گران را تشویق می‌کند تا فناوری خود را ممیزی کنند، فرمول عملکرد را برای مدل‌های هوش مصنوعی درخواست کنند، و کارایی آن‌ها را ارزیابی کنند تا از انصاف، دقت و انطباق در عملیات خود اطمینان حاصل نمایند.
  • تمرکز بر چالش‌ها: راه‌حل باید متناسب با نیازهای منحصربه‌فرد بیمه‌گران باشد، نه اینکه یک راه‌حل به دیگران نیز عرضه شود. بنابراین، بیمه‌گران باید هنگام ملاقات با شرکای بالقوه، گفتگو را حول نقاط درد مشخص‌شده‌شان متمرکز کنند. اگر یک شرکت فناور مشخص نکند که چگونه راه‌حل آن‌ها نیازهای بیمه‌گر را برآورده می‌کند و در عوض در مورد مزایای غیر مشخص صحبت کند، آن‌ها نمی‌توانند شریک مورد قبولی باشند.
  • آزمودن به صورت آزمایشی: به جای تحت تاثیر قرار گرفتن توسط ادعاهای چشمگیر یا وعده‌های بازاریابی، مهم است که بفهمیم راه‌حل در واقع چه کاری انجام می‌دهد و چگونه در موقعیت‌های واقعی عمل می‌کند. یک راه عالی برای آزمایش فناوری برای بیمه اموال، انجام آنالیز زیان‌های عطف به ماسبق است. به عنوان مثال، چگونه یک ابزار می‌توانست زیان‌ها را در گذشته بر اساس شبیه‌سازی‌ها پیش‌بینی کند. هر اینشورتکی این گزینه‌ی آزمایشی را ارائه نمی‌دهد، اما از جانب بیمه‌گران این یک «باید» به شمار می‌آید. بیمه‌گر سزاوار این است که قبل از خرید فناوری آن را در عمل ببیند.
  • اطلاع از نحوه‌ی آشناسازی: هنگامی که به دنبال شریکی می‌گردید که بتوانید به آن اعتماد کنید، از همان ابتدا در مورد نحوه‌ی مدیریت رابطه مشتری و کسب‌وکار بپرسید. آیا این شرکت تیم موفقیت مشتری اختصاصی دارد؟ آیا آن‌ها آموزش را به‌طور کامل انجام خواهند داد؟ اینشورتک‌ها باید در کمک به کارمندان در استفاده از ابزارهای جدید اقدامات جدی ترتیب بدهند و در عین حال سیستم‌های قدیمی را تا حد امکان متحول کنند.

این موارد برای بیمه‌گران هنگام ارزیابی شریک ضروری است: شفافیت، سازگاری و مدیریت تغییر یکپارچه. اگر یک اینشورتک این الزامات را برآورده کند، به احتمال زیاد مزایای کامل تحول دیجیتال را ارائه می‌کند. در حالت ایده‌آل، بیمه‌گران می‌توانند حتی داده‌های مربوط به بیمه‌نامه‌های خود را برای بهبود راه‌حل یا ادغام آن در جریان کار موجود خود وارد کنند. بهترین راه‌حل به گزینه‌ی «خرید در مقابل ساخت» کمتر می‌پردازد و بیشتر در مورد میزان مشارکت بین شرکت‌های بیمه و اینشورتک‌ها تمرکز می‌کند. با شکل‌گیری این همکاری، هر کدام از نقاط قوت خود استفاده می‌کنند، و از خلال آن یک تجربه بیمه‌ای هوشمندتر و سریع‌تر می‌سازند.